De kracht van de poëzie is niet onder woorden te brengen. De verskunst is niet
onder één hoedje te vangen. Wie gedichten schrijft, schrijft voor alle tijden en
iedereen, ook voor zichzelf en wie hem of haar lief zijn.
Poëzie is in de cultuur van ons land een ondergeschoven kindje, ondanks het
instellen van een Dichter des Vaderlands en een Dag van de Poëzie. Wie kan zijn
klassieken nog citeren? Meestal komt men niet verder dan Denkend aan Holland, zie
ik brede rivieren... en Domweg gelukkig in de Dapperstraat,  Een nieuwe lente en een
nieuw geluid, Ik wil... of (...) want alleen een geitje blaatte, en een koekoek riep - en dan
hebben we het wel gehad.

Wat in ons land aan verzen wordt geproduceerd, hangt zwaar tegen uitgeverijen aan
die, ook niet gek, zich geen buil willen stoten en in kleine oplagen dunne bundeltjes
uitgeven, veelal gefinancierd uit de opbrengst van bestsellers in  proza. Dichters in de
dop zijn afhankelijk van de welwillendheid van uitgevers en hun readers. Daarbij is
wat goed verkoopt en dus winst kan opleveren, aantrekkelijker dan verswerk dat
minder goed oogt of een gesloten circuit omspant.

Wij amateurs - dat zijn liefhebbers -  van het vers zien het daarom als noodzaak het
uitgeven van poëzie in eigen beheer te begunstigen en te bevorderen. Wij geven
daartoe zelf het voorbeeld door de publicatie van een gezamenlijke bundel. Om een
kader te scheppen waarbinnen het uitgeven van gedichten in eigen beheer goed
opgezet kan worden, hebben we voor het boven omschreven doel op 13 januari
2005 een stichting in het leven geroepen die luistert naar de naam

POËZIE PRODUCTIES PENELOPE

Niet alleen fraai allitererend, maar ook een benaming met inhoud. Uit de
mythologische verhalen of uit uw klassieke opleiding kent u de echtgenote van lucky
Odysseus nog wel, die oude zwerver: Penelope moest twintig jaar wachten eer ze
haar man terug zag. Ze moest zich verweren tegen mannen die naar haar hand
dongen. Maar ze hield vol! Die vrijers van buiten hadden geen succes. En dat is maar
goed ook! Taaie trouw, daaraan hebben we behoefte.
Evenzo hebben veel dichters jaren en jaren moeten wachten, eer ze hun verzen naar
de drukker konden brengen. Door het beheer in eigen hand te nemen  - een
aangenaam leerproces - brengt men de publicatie van het eigen werk dichterbij.
Misschien kost dat wel jaren sparen, maar vormgeving en inhoud heeft men dan wel
zelf in de hand.
Stichting PPP wil zelf geen winst maken, maar wat aan pecunia gewonnen wordt, in
nieuwe publicaties steken.
De Stichting heeft ook nog een nevendoel: het propageren van het lezen, voorlezen
en voordragen van verzen, alsook het algemeen verbreiden van de dichtkunst als vak
- en handwerk.
Zo hebben we ook via deze website de hand aan de ploeg geslagen. We zullen zeker
oogsten!

Amsterdam, Nieuwerkerk aan de IJssel, 24 januari 2005
Fries de Vries en Helga den Besten